Die zeilerwereld, ge maakt daar toch alle dagen iet mee…
Dus, zondag. Da betekent da den deffe elemaal geen goesting eeft om op te staan en dat doet em ook niet. Het kabaal van de kapitein maakt em dan toch maar wakker en rustig beginne we aan het daggeske. Doel van de dag: alle reservestukken in de juiste dozekes steken en ze op de juiste plaats zette. Opt gemakske in het zonneke, like it should be. 15.30, telefoon gaat. Vrouw van den eigenaar aan den telefoon. Op z’n minst vreemd. Die madam zei rustig aan den telefoon: “Dan is zijn telefoon vergeten en is nu op weg naar de luchthaven, dus jullie kunnen hem niet bereiken”. Ik snapte er helemaal niks van aangezien da den eigenaar (Dan) pas morgen komt. Nader onderzoek bleek dus dat hij zen ticket eeft veranderd en vanavond komt en ni morgen. Hij was dat precies efkes vergete te zegge… Daar zate we dus, met een boot vol reservestukke, bouten, moeren, vijzen, joints in elk hoekje van den boot en alle rommel van 10 man dat ier 2 maand had gewerkt. We hadden voor de maandag 4 kuisvrouwen besteld, maar ja… Zondagmiddag 16.00: nieuw doel van de dag, mense naar hier krijge om te komen helpe. Gelukkig is er nog Palmawatch. De patron en zijn vrouw, een vriendin van haar en nog twee man waren hier om 16.30. Op ne zondag in Spanje!!! (Klein intermezzo, vrouw van de patron; amai men kl*te :-p) Iedereen gewerkt als beesten, zoadak nu zelf nog tijd heb om dit verhaaltje te schrijven.
Die eigenaars toch, apart volkske aget mij vraagt…
Cheers
